Soms wordt mij gevraagd welke muziek ik mooi vind. Lastige vraag, ik vermoed dat ik meer dan 500 cd’s bezit. Kopietjes, Itunes downloads, casettebandjes en lp’s niet meegerekend. Nog steeds heb ik soms het gevoel dat er enorme gaten in mijn muzikale kennis zitten, er is zoveel goeie muziek. Ja, er is ook een hele hoop bagger, maar waarom zou je daarover klagen als je er toch niet aan toe komt alle goede muziek te ontdekken. Hieronder volgen een aantal willekeurige luistertips.
Met willekeurige luistertips bedoel ik het volgende: ik heb gewoon eens even een aantal cd’s erbij gepakt die al enige tijd om en rond mijn cd-speler slingeren. Er is maar één manier om luistertips te geven: net doen of jij er nog nooit van gehoord hebt.
(1) Nina Simone, I Got Life and many others (1998)
Nina Simone is één van mijn favoriete zangeressen: wat een kracht, wat een karakter, wat een kleur!
Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik mij vaak heb afgevraagd wie toch die geweldige pianist was die met haar meespeelde. Oeps, dat was zij zelf. Op het album staan twee superbeauty’s: Een cover van Here Comes The Sun van George Harrison. Ik weet niet hoe ze het doet, maar ze is in staat een vrolijk liedje om te toveren in een droevig liedje. Daar is de zon, maar wat zou het, het leven is toch kut. Ik neem haar niets kwalijk, prachtig gespeeld. En op hetzelfde album een schitterende uitvoering van Nobody’s Fault But Mine oorspronkelijk van Blind Willie Johnson of een Traditional, beetje onduidelijk.
(2) Otis Taylor, Truth Is Not Fiction (2003)
Het lukt me zelden om het complete album af te luisteren, het komt keihard (platgedrukt) binnen en gaat maar door, beetje druk, beetje psychedelisch of zoiets. Maar wel steengoeie, rauwe blues/roots nummers. Favoriete nummer is Rosa Rosa, gaat over Rosa Parks die ergens in de jaren zestig weigerde achterin de bus plaats te nemen. In plaats van een heel verhaal, zingt hij alleen maar: ‘Who said stand up, talking about freedom, Rosa, Rosa Parks’. Geen drums, wel ongelikte akoestische/dobro gitaar (vermoed ik), bass en cello!
(3) Tom Waits, Closing Time (1973)
Volgens mij zijn debuut, weet ik niet zeker. In ieder geval de enige cd die ik heb van Tom Waits, dit is waarschijnlijk zo’n gat in mijn muzikale bagage. Het komt er niet van meer te kopen, ik weet ook niet waarom, misschien omdat het zo verantwoord lijkt om Tom Waits te waarderen (kromme gedachte, geef ik toe). Anyway, ook bij dit album is het eerste nummer favoriet Ol’ ‘55.
(4) Blind Willie Johnson, Dark Was The Night (1998)
Nu ga ik echt even doen alsof je van niets weet, want dan heb ik groot nieuws voor je: Blind Willie Johnson is één van de beste slide-gitaristen en blues/gospel zangers aller tijden. En ik zeg er niet bij: Ja, dat is mijn mening hoor. Nee, dat is gewoon zo. Geen favorieten, alle nummers zijn goed. Maar luister ieder geval naar Dark Was The Night, Cold Is The Ground. Een klassieker van het hoogste niveau en tot op de dag van vandaag onovertroffen. Zoek maar eens naar een betere versie op YouTube, die zul je niet vinden.
(5) John Mayer, Continuum (2006)
Beetje arrogant koppie heeft die man, lekker belangrijk. Zeer begaafde gitarist, zo goed wordt ik nooit. Dat hoeft gelukkig ook niet, ik kan altijd nog anders zijn. Even serieus: heel goed album. Behalve dat hij geweldig gitaar speelt, goed zingt en mooie songs schrijft, heeft die ook nog eens twee kanjers van mede-muzikanten: Pino Palladino op bass en Steve Jordan op drums. Kan niet fout. Favoriete nummer Gravity. Ik weet niet waar ik meer van geniet, de luie lege drumpartij of het gitaarwerk van Mr. Mayor. En dan nog dat achtergrondkoortje op het eind!
Tot zover luistertips, deel 1. Allemaal ter kennisgeving, we gaan natuurlijk niet in discussie, of erger nog: chatten.
Maar voor feitelijke onjuistheden sta ik open, dat kunnen we niet hebben, gewoon even mailen.