Joyce Grimes heet ze eigenlijk: De meest onverstoorbare (top)bassist die ik ken, altijd voorbereid, maar zelfs onvoorbereid zit zij er zelden naast en dat is lekker als je zelf ‘per ongeluk’ loopt te kloten. Zij verdiende jaren haar sporen in New Orleans, maar is ook al weer jaren gevestigd in Amsterdam. Zij wordt niet ouder, wel beter.

Ik ken Joyce uit mijn ‘groentjes’ periode (begin jaren negentig) op het podium. Ik was niet echt een groentje, maar het was wel duidelijk dat ik van samenspelen weinig kaas had gegeten. Gut, we gaan niet nostalgisch worden, maar het is geen toeval dat ik Joyce nog steeds ken. Ik heb haar gevraagd mee te spelen op een aantal tracks. ‘Sure bas’, zei ze. Fijn, dacht ik.

Wat spookt Joyce tegenwoordig uit? Eerlijk antwoord: Ik weet het niet precies, maar ze heeft altijd werk, altijd bizzy.
Wat weet ik wel? Joyce is iedere zondagavond gastvrouw in The Last Waterhole tijdens de jamsessie aldaar. Joyce werkt in een jazz combo. Joyce geeft les. Joyce doet aan bandcoaching. Joyce speelt in de Girls Wanna Have Fun. Joyce tourt van tijd tot tijd met diverse artiesten uit het buitenland. Altijd bizzy, maar gastvrij (op afspraak). Hou ik van, ben zelf net zo.