Op mijn laatste cd heeft Arthur Bont alle percussie voor zijn rekening genomen. Ik had er al lang zin in, een semi-akoestisch geluid met simpele, maar creatieve ritmische ondersteuning. Zo simpel is het niet trouwens.

Waardering voor je cd-collega’s lijkt soms op inteelt-geslijm. Ik vind jou goed, jij vindt mij goed, wat zijn we goed.

Ik vind Arthur inderdaad goed, maar ik kende hem niet. Van horen en zeggen een goeie percussionist, had al veel ervaring, had een instructie dvd voor Cajon gemaakt, ik was benieuwd. Na één maandgmiddagje repeteren wist ik dat het goed zou komen. Hij kende alle songs, inclusief de melodie, uit zijn hoofd en had voor iedere track uitgesproken suggesties. In de studio zeer actief (zullen we weer?) en niet te beroerd zichzelf volledig in dienst van het lied op te stellen (dit geldt overigens voor alle cd-collega’s). Dus: inteelt-geslijm of niet: ik kan Arthur iedereen aanraden. Zeer geslaagd wat mij betreft is zijn bekken orgel op Jammer Dan. Wat is een bekken orgel? Weet ik ook niet precies: allerlei bekkens en kleppergevallen met rare geluidjes op de grond. Arthur zit er gehurkt tussen en slaat met zijn handen in de rondte. Het klinkt geweldig, zonder dat je weet wat je hoort.